Health Tip

วันอาทิตย์ที่ 30 สิงหาคม พ.ศ. 2552

แนวทางสร้างครอบครัวสุขสันต์

ครอบครัว
ให้สิ่งดีๆ ต่อกัน และทำทุกวันเป็นวันพิเศษ





ความสุขสงบในครอบครัวเป็นสุดยอดปรารถนาของทุกครอบครัว เป็นความสุขที่ไม่ต้องซื้อหา นำความสดชื่นและเป็นกำลังใจ ในยามที่สภาพเศรษฐกิจมีความยากลำบาก ซึ่งทุกคนต่างได้รับผลกระทบ



ครอบครัวมีบทบาทในการสร้างความสุข 2 ประการ



ความสุขทางกาย ได้แก่ การสร้างฐานะครอบครัวให้มีความมั่นคง มีที่อยู่อาศัย ความจำเป็นพื้นฐานในชีวิตที่ช่วยให้ทุกคนในครอบครัวมีสุขภาพที่ดี ประกอบอาชีพสุจริต ได้รับการศึกษาตามวัย

ความสุขทางใจ ได้แก่ ความรักใคร่ปองดอง เอื้ออาทรเอาใจใส่เมื่อมีอุปสรรคไม่ทอดทิ้งกัน ช่วยเหลือและเป็นกำลังใจซึ่งกันและกัน



แนวทางการสร้างความสุขในครอบครัว



ทำได้ด้วยการใช้ภาษาพูด ภาษาท่าทาง การใช้เวลาร่วมกัน และการให้กำลังใจซึ่งกันและกัน ดังนี้



- ภาษาพูด สิ่งสำคัญที่ควรคำนึง ในการพูดจากันในครอบครัวคือ การใช้คำพูด คำเรียกขาน ควรมีความนุ่มนวล ไพเราะ สมฐานะและบทบาทของผู้ที่เราพูดด้วย ไม่ใช้คำพูดล้อเลียน ประชดประชัน



- หากเกิดความขุ่นข้องหมองใจกัน ควรใช้วิธีการพูดดังนี้ เปิดเผยความรู้สึกโดยตรงกับผู้ที่อยากจะสื่อ ไม่เลี่ยงไปพูดผ่านคนอื่น หรือเก็บไว้ไม่พูดจา เลือกที่จะพูดตามความรู้สึกจริง แทนที่จะกล่าวประชด



- จัดการกับอารมณ์ของตนเอง หลายครั้งที่อารมณ์ขุ่นเคือง ทำให้ใช้คำพูดทำร้ายน้ำใจกันและกัน มากกว่าจะเป็นการพูดเพื่อแก้ปัญหา



- ใช้คำพูดในทางสร้างสรรค์ เลือกใช้คำพูดที่นุ่มนวลไพเราะแทนการชวนทะเลาะ



- เลือกเวลาพูดที่เหมาะสม อย่าคิดแต่เอาชนะ ตามระราน



- ตั้งใจฟังอีกฝ่าย นอกจากการพูดจาที่ดีแล้ว ต้องรู้จักตั้งใจฟัง ว่าอีกฝ่ายมีเหตุผล มีความเข้าใจว่าอย่างไร ขอความเห็น รับฟังแล้วให้อีกฝ่ายมีโอกาสแสดงความคิดเห็น จะช่วยให้การแก้ปัญหาร่วมกันเป็นไปได้ด้วยดี เมื่ออีกฝ่ายยอมรับข้อคิดเห็น ควรแสดงคำขอบคุณเขา



- ภาษาท่าทาง นอกจากการพูดจาแล้ว ควรมีสีหน้าที่ยิ้มแย้มแจ่มใส ใครอยู่ใกล้ก็มีความสบายใจ ท่าทางเป็นมิตร ไม่เคร่งเครียด มีการสัมผัสที่นุ่มนวลอ่อนโยน



- การใช้เวลาร่วมกัน ครอบครัวสามารถมีกิจกรรมที่มีคุณภาพร่วมกันได้หลายรูปแบบ ได้แก่ งานบ้าน สมาชิกทุกคนมีส่วนร่วมรับผิดชอบในงานประจำวันในครอบครัว และสามารถจัดกิจกรรมเพิ่มเติมอื่นๆ ตามความสนใจ เช่น การปลูกผักสวนครัว กิจกรรมเพื่อความสนุกสนาน เป็นการกระทำกิจกรรมที่ทำให้ครอบครัวมีความสุขร่วมกัน เช่น การออกกำลังกาย การไปเที่ยวพักผ่อน กิจกรรมในโอกาสพิเศษ เนื่องในวันสำคัญต่างๆ เช่น วังสงกรานต์ วันแม่ วันเด็ก หรือกิจกรรมทางศาสนาต่างๆ การทำบุญตักบาตร เวียนเทียน กิจกรรมที่เป็นงานอดิเรกของครอบครัว เช่น การเลี้ยงสัตว์ การเล่นดนตรี



- การให้กำลังใจกัน กำลังใจเปรียบเสมือนพลังสำรอง ที่ช่วยให้ทุกคนในครอบครัว สามารถปรับตัวต่อสถานการณ์ที่เกิดขึ้นในชีวิตได้ เพราะการให้กำลังใจเป็นการช่วยให้เกิดความรู้สึกที่ดีต่อตนเองและคนอื่น เกิดความมั่นใจว่าตนจะมีความสามารถเพียงพอที่จะทำสิ่งต่างๆ ได้สำเร็จ



ข้อปฎิบัติเพื่อช่วยให้สมาชิกในครอบครัวเกิดกำลังใจ ส่งเสริมความภูมิใจของตนเอง โดย



- ยอมรับจุดดี จุดด้อยของคนในครอบครัว



- สนับสนุนให้เขาได้พัฒนาจุดเด่น เพื่อให้เกิดความมั่นใจ



- รู้จักยกย่องและชื่นชมในโอกาสที่เหมาะสม



- ใส่ใจกับอารมณ์และความรู้สึกของทุกคนในครอบครัว



- หลีกเลี่ยงการสื่อสารที่ทำลายกำลังใจ การสื่อสารที่ทำลายสัมพันธภาพอันดี และทำให้เสียกำลังใจ เช่น การพูดเปรียบเทียบประชดประชัน สบประมาท บ่นว่าหรือตำหนิผ่านคนอื่น ไม่รู้จักแสดงความชื่นชมหรือขอบคุณ รวมทั้งถึงการนำเรื่องราวที่เป็นความผิดในอดีตมาพูดซ้ำๆ



- การสร้างความสุขในครอบครัว ไม่จำเป็นต้องใช้เงินมากมาย สามารถทำได้ทุกวันด้วย การใช้กิริยาและคำพูดที่นุ่มนวลสื่อสารกัน รู้จักใช้เวลาในครอบครัวร่วมกันอย่างมีค่า และหมั่นสร้างกำลังใจกันเสมอๆ ช่วยสร้างความผูกพันรักใคร่ในครอบครัว การเป็นครอบครัวสุขสันต์คงไม่ใช่เรื่องยาก









ที่มา: สถาบันสุขภาพจิตเด็กและวัยรุ่น กรมสุขภาพจิต

ป้ายกำกับ: , ,

แพทย์แนะวิธีเลี้ยงลูกสำหรับพ่อแม่ยุคใหม่

ครอบครัว
ปลูกฝังคุณธรรมตั้งแต่เด็ก ช่วยเติบโตอย่างสมบูรณ์





ในวันที่หลายๆ ครอบครัวเดินเข้ามาพบแพทย์แล้วบอกให้จัดการกับเจ้าลูกตัวแสบทั้งหลายที่ก่อความเดือดร้อนให้กับพ่อแม่จนปวดหัวไปหมด หัวใจแทบแตกสลายเพราะลูกรักต้องมาสร้างความผิดหวังซ้ำแล้วซ้ำอีกจนแทบหมดอาลัยตายอยาก พ่อหรือแม่ต้องทะเลาะกัน เพราะต่างโยนความผิดใส่กันว่าใครเป็นต้นเหตุที่ทำให้ลูกป่วย



นพ.กัมปนาท ตันสิถบุตรกุล จิตแพทย์โรงพยาบาลมนารมย์ บอกว่า สาเหตุที่ทำให้ลูกมีปัญหาด้านพฤติกรรม และสุขภาพจิตส่วนใหญ่เกิดจากการเลี้ยงดูเป็นหลัก นอกนั้นอาจมาจากความเจ็บป่วยของตัวเด็กเองที่ส่งผลตามมาทางด้านพฤติกรรม แต่ไม่ว่าสาเหตุมาจากที่ใดก็ตาม ก็ต้องย้อนกลับมาดูที่ครอบครัวด้วยว่ามีวิธีเลี้ยงลูกอย่างไร ครอบครัวมีลักษณะอยู่บนปากเหวหรือไม่



สำหรับลักษณะของครอบครัวที่มีความเสี่ยง สังเกตได้จาก



1. พ่อแม่ที่มีปัญหาทางด้านบุคลิกภาพ เพราะจะสะท้อนวิธีคิดที่ไม่เหมาะสมไปตามปัญหาบุคลิกภาพของพ่อแม่เหล่านั้นเช่น ชอบใช้ความรุนแรงในการแก้ปัญหา ไม่มีทักษะในการสื่อสารหรือแก้ปัญหาอย่างมีเหตุผล



2. พ่อแม่มีปัญหาสุขภาพจิต เช่น ป่วยเป็นโรคทางจิตเวช (ไม่ว่าจะได้รับการรักษาหรือไม่ก็ตาม) เมื่อมีลูกย่อมมีความเสี่ยงที่จะถ่ายทอดความเจ็บป่วยมาทางพันธุกรรมได้เช่นเดียวกัน



3. พ่อแม่มีความขัดแย้งกันหลายเรื่อง ไม่ว่าจะเป็นเรื่องการเลี้ยงดูลูก เช่น พ่อคิดอย่าง แม่คิดอย่าง บางครั้งญาติแต่ละฝ่ายก็คิดอีกอย่างหนึ่ง เด็กเกิดความสับสนไม่รู้ว่าจะเชื่อใครดี ในที่สุดก็ตามเพื่อนเพราะคิดว่าเข้าใจตนดีที่สุด



4. พ่อแม่มีปัญหาเรื่องการสื่อสาร แม้ไม่ใช่สาเหตุหลักแต่ก็พบว่าเป็นสาเหตุที่เจอได้บ่อยที่ทำให้ลูกสับสนในการดำเนินชีวิต เช่น การไม่สื่อสารแบบตรงไปตรงมา จนลูกสับสนว่าโลกแห่งความเป็นจริงคืออะไร การคิดแบบเป็นเหตุเป็นผลเป็นอย่างไร



5. ครอบครัวที่ขาดความยืดหยุ่นในการแก้ปัญหา บางเรื่องก็มีความตึงเกินไป บางเรื่องก็หย่อนจนเกินไป โดยอ้างเหตุผลความชอบของตนเอง แต่ไม่ได้อ้างอิงตามสถานการณ์ภายนอกหรือมาตรฐานของสังคมที่ควรจะเป็น



ตัวอย่างลักษณะของลูกที่จะนำไปสู่ความล้มเหลวในอนาคต คือ



ลูกที่เติบโตท่ามกลางความเอาอกเอาใจของครอบครัวและญาติพี่น้อง ประเภทเอาอกเอาใจให้ทุกอย่าง หรือคอยช่วยเหลือจนลูกไม่เคยช่วยเหลือตนเองหรือพบกับความผิดหวังหรือความยากลำบากเลย จนลูกกลายเป็นเด็กหลงตัวเองและแทบไม่รู้จักคุณค่าที่แท้จริงของชีวิต เด็กเหล่านี้จะเติบโตขึ้นมาเป็นเด็กที่เอาแต่ใจตนเอง ขาดการควบคุมตนเองที่ดีพอ มีปัญหาที่รุนแรง เช่น ก้าวร้าวใส่ผู้อื่นหรืออาจก้าวร้าวใส่ตนเอง (เช่น การทำร้ายตนเอง) ก็ได้ติดสารเสพติดหรือติดอะไรทั้งหลายที่พึงจะติดได้ (เช่น ติดเกม ติดอินเทอร์เน็ต ติดการพนัน)



ลูกที่เติบโตท่ามกลางพ่อแม่ที่ขาดวินัย คือไม่สามารถเป็นแบบอย่างของการมีวินัยให้ลูกเห็นได้ รวมทั้งไม่สามารถควบคุมลูกให้อยู่ตามกฎเกณฑ์ที่ควรเป็น เพราะรู้สึกว่าการควบคุมให้ลูกมีวินัยนั้นเป็นการทำร้ายจิตใจลูก เด็กก็เติบโตขึ้นมาท่ามกลางชีวิตที่ไม่มีกฎระเบียบ ไม่มีเป้าหมายชีวิตที่แน่นอน ขาดความอดทนต่ออุปสรรคต่างๆ ที่เข้ามาในชีวิต



ลูกที่เติบโตท่ามกลางการขาดความรักอย่างแท้จริง มิใช่การตามใจแล้วบอกว่ารักหรือเลี้ยงลูกด้วยการให้เงินปรนเปรอความสุขเพื่อทดแทนเวลาที่พ่อแม่ไม่สามารถให้ได้ มักนำไปสู่ปัญหาบุคลิกภาพแบบขาดความรัก พึ่งพิงผู้อื่น และอิจฉาผู้อื่นอยู่ตลอดเวลา มักลงเอยด้วยอารมณ์ซึมเศร้าและบางรายก็ฆ่าตัวตาย



ลูกที่เติบโตท่ามกลางการขาดคุณธรรม จริยธรรม ข้อนี้ถือว่าเป็นเรื่องใหญ่มาก พบว่าเด็กที่เกิดมาท่ามกลางครอบครัวหรือคนใดคนหนึ่งในครอบครัวที่ขาดคุณธรรมจริยธรรมจะเลียนแบบพฤติกรรมนั้นๆ จนกลายเป็น "สันดานโจร" ติดตัวในที่สุด



ทั้งนี้จิตแพทย์แนะ 5 ข้อคิดสำหรับพ่อแม่ในการเลี้ยงลูก คือ



1. จัดการกับปัญหาสุขภาพจิตของพ่อแม่ให้ได้ก่อนแล้วค่อยมาจัดการลูก



2. ตระหนักว่าการลงทุนเลี้ยงลูกด้วย "ใจ" มีความสำคัญกว่าการ "ให้เงิน" อย่างแน่นอน



3. ระเบียบวินัยเป็นเรื่องสำคัญมากในทุกครอบครัว ซึ่งหมายความว่าลูกคุณจะเติบโตขึ้นมาเป็นเด็กที่มีความสมบูรณ์พร้อมทั้งกายและใจ



4. เด็กที่มีความอดทนร่วมด้วยคุณธรรม จริยธรรมสำคัญที่สุดที่ทุกครอบครัวต้องมีและเป็นแบบอย่างให้กับลูกหลานต่อไป



5. หากแก้ปัญหาเองไม่ตก ขอให้มาปรึกษากับบุคลากรทางด้านสุขภาพจิต ไม่ควรคิดเองเออเองหรือหลงเชื่อคนที่ไม่มีประสบการณ์ที่ถูกต้องและเหมาะสม











ที่มา: หนังสือพิมพ์ไทยรัฐ

ภาพประกอบ: อินเทอร์เน็ต

ป้ายกำกับ: , ,

เคล็ดลับ 19 ประการ เพื่อความสุขชีวิตคู่

ครอบครัว
แนะปรับคนละครึ่ง และก้าวเดินไปพร้อมกัน





บทความนี้เขียนขึ้นจากประสบการณ์จริง ของพาเมลา ฮิลล์ เนตเติลตัน อยู่ในนิตยสารเรด บุ๊ก ซึ่งรวบรวมความผิดพลาดจากชีวิตสมรสของเธอ ชนิดกลั่นออกมาจากใจ ทำให้พอจะมีบทเรียนเล่าสู่กันฟัง เป็นอุทาหรณ์ไม่ให้คุณผู้อ่านก้าวพลาดอย่างที่เธอเคยถลำมาแล้ว



เธอเขียนไตเติลว่า “ทุกครั้งที่ฉันแต่งงาน ฉันคิดเสมอว่า มันหมายถึงการผูกพันตลอดกาล แต่ที่ไหนได้ ฉันโชคร้าย และผ่านการแต่งงานแล้ว 4 ครั้ง หลังหย่ามา 3 หน” จากประสบการณ์หย่ามา 3 หนนี้เอง ทำให้เรียนรู้ถึงเคล็ดลับที่จะใช้ชีวิตคู่อย่างมีความสุขสักที จะได้ไม่เป็นม่ายถาวร เหตุนี้ถ้าใครอยากมีความสุขในชีวิตรัก จงรู้ไว้เถอะว่า...



1. อย่าเปลี่ยนเขา แต่เปลี่ยนตัวคุณเอง อย่างไรก็ตาม ถ้าเขาทำอะไรให้คุณไม่ชอบใจชนิดรับกันไม่ได้จริงๆ ลองบอกสิ่งนั้นให้เขาฟัง แต่อย่าใช้น้ำเสียงโมโหโกรธาหรือตั้งท่าจะราวี



2. บางครั้งคุณจำเป็นต้องปฏิบัติไปตามกฎของคนที่คุณรักบ้าง ไม่ควรทำอะไรตามแต่ใจตัวเอง อย่าลืมว่าคุณกำลังใช้ชีวิตอยู่ร่วมกันนะ ไม่ใช่เป็นโสดอีกต่อไปแล้ว



3. ปรับจิตใจตัวเองเสียใหม่ ไม่ว่าคุณจะเป็นคนเหล็กแค่ไหน ถ้าต้องอยู่กับใครสักคนขึ้นมา คุณต้องดัดแปลงทัศนคติ, ความคิดและการแสวงหาความสุขแบบเดิมๆ มาเป็นในลักษณะที่มนุษย์ 2 คนทำร่วมกันได้ แล้วจะรู้ว่าชีวิตยังมีเรื่องสนุกให้ตักตวงไปพร้อมๆ กันอีกหลายอย่าง



4. แต่ขอให้ระลึกไว้ว่า คุณเป็นคนควบคุมชีวิตของตัวเอง จะทำสวยหรือโปรยเสน่ห์ให้เขาหลง ก็ขึ้นอยู่กับคุณเองนั่นแหละ ว่าจะหมั่นทำตัวเซ็กซี่หรือปล่อยเป็นพะโล้



5. คุยถึงเรื่องที่ดีและไม่ดี ให้กันและกันฟัง



6. บางครั้งก็ต้องเป็นหมอ (จิตแพทย์) ที่รักษาเรื่องบาดหมางระหว่างกัน



7. พูดให้น้อย แต่ทำให้มาก ซึ่งประการหลังหมายถึงหมั่นแสดงความรักต่อเขา เช่น จุมพิตกันบ่อยๆ หรือส่งสายตาระยิบระยับให้กัน



8. รักในข้อบกพร่องของคนที่เรารัก



9. ทำใจให้ได้ว่า ผู้ชายไม่ชอบเรื่องหยุมหยิมของภรรยาเหมือนกันทุกคน



10. ตรงข้าม ผู้ชายจะต่างกันในเรื่องการเอาใจใส่ภรรยา



11. อย่ากังวลกับเรื่องจุกจิกมากเกินไป เช่น บางคู่แม้แต่ยาสีฟันยังใช้คนละยี่ห้อ จึงเสนอวิธีคลี่คลายปัญหาซื้อมันเสียทั้ง 2 ยี่ห้อนั่นแหละ จะได้ไม่ต้องพะวงว่า ควรซื้อยี่ห้อไหนดี



12. ถ้าจำเป็นต้องมีปากเสียงกัน ให้เลือกทะเลาะในเรื่องที่ฉลาดๆ หน่อย อย่าลืมว่า ความคิดต่างกันไม่ได้หมายความว่า เราไม่รักกัน



13. ท่องไว้ว่า มีทางออกสำหรับข้อขัดแย้งทั้งปวงเสมอ



14. หัดใช้ความเข้าใจเป็นสะพานเชื่อมถึงกัน



15. อยากจะรักกันนานๆ ควรปฏิบัติต่อกันอย่างให้เกียรติและนุ่มนวล



16. อย่าสับสนว่า ชีวิตสมรสจะเหมือนการออกเดท เพราะมีอีกหลายอย่างที่คุณต้องฟันฝ่าอุปสรรคร่วมกัน



17. ถ้ามีปัญหาในชีวิตคู่ ควรช่วยกันแก้ไข โดยเฉพาะปัญหาใหญ่ๆ อย่าตัดสินใจคนเดียว



18. หยุดชี้นิ้วสั่งโน่นสั่งนี่ เป็นเจ้าแม่ เสียทีเถอะ



19. หวานใส่กันเรื่อยๆ เช่น อย่าลืมกระซิบคำพูดแสนหวานให้เขาฟัง, จูงมือกันยามเดินข้ามถนน หรือแม้แต่บอกให้เขารู้ว่าเขาจะพิชิตใจคุณได้อย่างไร











ที่มา: ตลาดริมน้ำออนไลน์

ป้ายกำกับ: ,

รู้จัก...โรคตาแดงในเด็กเล็กหรือยัง?

ครอบครัว
มีขี้ตาตอนเช้า แสบตา มีตุ่มขึ้น พาลูกพบแพทย์ด่วน!!





บรรดาโรคติดเชื้อ หรือที่เข้าใจกันอย่างง่ายว่า "โรคติดต่อ" นั้น นอกเหนือจากโรคหวัด ที่ขึ้นชื่อเป็นเบอร์หนึ่งพบได้บ่อยแล้ว อีกหนึ่งโรคที่ต้องทำความรู้จัก ระวังไว้ก่อนก็คือ "โรคตาแดง" ที่ส่วนมากพบได้ในช่วงหน้าฝนค่ะ แล้วตาแดงที่เกิดขึ้นกับเด็กเล็กมีสาเหตุ มาจากอะไร มีวิธีป้องกัน และรักษาอย่างไรนั้น ไปติดตามกันเลยค่ะ...



ตาแดงเพราะอะไร



โรคตาแดงในเด็กแรกเกิดมักจะพบในช่วง 1 เดือนแรกคลอด ซึ่งอาจมีสาเหตุจากการติดเชื้อหรือไม่ก็ได้ สิ่งที่คุณแม่จะต้องระวังเมื่อพบตาแดงในเด็กแรกคลอด คือการติดเชื้อแบคทีเรีย คลาไมเดีย (Chlamydia) หรือเชื้อไวรัสก็ได้ ซึ่งเด็กแรกเกิดอาจได้รับเชื้อขณะที่ผ่านช่องคลอดของ แม่ในกระบวนการคลอด



หากเด็กแรกเกิดเป็นตาแดงแล้ว นอกจากอาจรุนแรงจนทำให้เกิดการสูญเสียการมองเห็นได้ แล้ว เชื้อโรคอาจแพร่กระจายไปสู่อวัยวะอื่นๆ เช่น สมอง หัวใจ และอาจทำให้เกิดความพิการหรือเสียชีวิตได้ การตรวจพบตั้งแต่ระยะแรกและให้การรักษาอย่างรวดเร็ว จึงมีความสำคัญมาก



เชื้อโรคที่ทำให้เกิดโรคตาแดงที่พบได้บ่อย คือ



เชื้อแบคทีเรียหนองใน จะทำให้เกิดอาการตาแดงตั้งแต่เด็กอายุ 3 - 5 วัน เชื้อชนิดนี้มีความรุนแรงจนทำให้ตาบอดได้ในเวลาอันรวดเร็ว ส่วนใหญ่มักพบทั้งสองตา มีขี้ตาที่เป็นหนองจำนวนมาก อาจมีแผลที่กระจกตาหรือแผลลุกลามจนกระจกตาทะลุ และมีการติดเชื้อเข้าไปในลูกตา



เชื้อคลาไมเดีย มักพบในเด็กอายุ 5 - 14 วัน ทำให้เกิดตาแดง เปลือกตาบวม มีขี้ตาเหนียวแต่ไม่มากนัก หากไม่ได้รับการรักษาเชื้อชนิดนี้จะทำให้เกิดแผลเป็นที่เปลือกตา เยื่อบุตาและกระจกตาได้



เชื้อไวรัสเริม มักพบใน 2 สัปดาห์แรกหลังคลอด เชื้อชนิดนี้ทำให้เกิดตาแดง เป็นแผลที่กระจกตา อาจเห็นตุ่มน้ำรอบๆ เปลือกตา ถ้าไม่รักษาอาจกลายเป็นแผลเป็นฝ้าขาวที่กระจกตา และเชื้ออาจลุกลามไปที่สมองทำให้เกิดความพิการหรือเสียชีวิตได้



อาการแบบไหนเรียกว่าตาแดง



หากลูกเป็นโรคตาแดง ดวงตาของลูกจะมีขี้ตามาก โดยเฉพาะ ในช่วงเช้าๆ น้ำตาไหล เจ็บตา เคืองหรือแสบตา เกิดตุ่มเล็กๆ ขึ้นบริเวณดวงตา และอาจมีเลือดออกใต้เยื่อบุตา ทำให้ตาดูแดงจัด นอกจากนี้เด็กที่เป็นโรคตาแดงมักมีอาการไข้หวัดนำมาก่อน เช่น เจ็บคอ มีไข้ เพราะเกิดจากเชื้อไวรัสตัวเดียวกัน



ถ้าเป็นในเด็กเล็กต่ำกว่าขวบ ก็จะมีอาการเช่นเดียวกับเด็กโต แต่เด็กเล็กไม่สามารถบอกอาการเองได้ ดังนั้น คุณแม่จึงต้องสังเกตดวงตาของลูกน้อยอยู่ตลอดว่า เด็กมีตาขาวสีแดง ตาดูฉ่ำๆ ขยี้ตาหรือกะพริบตาบ่อยกว่าปกติ มีขี้ตาติดที่หัวตาหรือที่เปลือกตาโดยเฉพาะช่วงตื่นนอน ร้องไห้งอแงกว่าปกติหรือไม่



ดูแลลูกน้อยเมื่อเป็นตาแดง



เมื่อคุณแม่รู้ว่าลูกน้อยเป็นตาแดง ก็ควรพาลูกไปพบคุณหมอ ไม่ควรซื้อยาทาหรือยาหยอดตาเอง ซึ่งคุณหมอจะให้ยาหยอดตามาหยอด ซึ่งอาการตาแดงของลูกจะดีขึ้นและหายภายใน 2 - 4 สัปดาห์



แต่ในเด็กที่ยังเล็กมาก การหยอดยาอาจทำได้ลำบาก คุณหมออาจให้ยาป้ายตาเพียงอย่างเดียว ซึ่งวิธีการหยอดตาหรือป้ายตานั้น ให้คุณแม่ดึงเปลือกตาล่างลงมาพร้อมกับให้ลูกเหลือบตา มองขึ้นด้านบน ก็จะมีช่องพอที่จะให้คุณแม่หยอดยาหรือป้ายยาลูกได้ถนัดขึ้น ในเด็กเล็กอาจต้องมีคนช่วยจับศีรษะ หรือหาของเล่นมาล่อ



ให้ลูกเหลือกตาขึ้นด้านบนกันลูกดิ้น แต่ถ้ามีอาการไม่สบายตาหรือตาบวมมาก คุณแม่ก็สามารถใช้น้ำแข็งประคบบริเวณรอบดวงตาให้ลูกได้ และถ้ามีขี้ตามาก ควรทำความสะอาดเปลือกตาหรือขอบตาด้วยสำลีชุบน้ำสะอาด



ป้องกันตาแดงให้ลูกน้อย



โรคตาแดงเป็นโรคที่ติดต่อได้ง่ายจากทั้งขี้ตาและน้ำตา ในเด็กเล็กจะได้รับเชื้อหรือแพร่กระจายเชื้อได้ง่ายถ้าไม่ระมัดระวังไปสัมผัสเชื้อโรคและขยี้ตาของตัวเอง ดังนั้น คุณแม่ต้องพยายามอย่าให้ลูกขยี้ตา ล้างหรือเช็ดมือให้ลูกบ่อยๆ รวมถึงก่อนและหลังเช็ดหรือหยอดตาให้ลูก คุณแม่ต้องล้างมือให้สะอาดเสมอ เวลาเช็ดตาให้ลูกควรใช้สำลีเช็ดจากหัวตาไปยังหางตาและเปลี่ยนก้อนใหม่ เมื่อต้องเช็ดซ้ำหรือเช็ดอีกข้าง











ที่มา: หนังสือพิมพ์ASTV ผู้จัดการ

ป้ายกำกับ: , ,

เมื่อลูกเป็น 'เด็กเลี้ยงแกะ' รับมืออย่างไรให้ได้ผล

ครอบครัว
แนะพ่อแม่ให้ความสนใจ-สร้างเกราะป้องกันตั้งแต่เด็ก



คงเป็นเรื่องหนักใจไม่น้อย เมื่อครูที่โรงเรียนบอกว่า ลูกมีพฤติกรรมชอบพูดโกหก ไม่ชอบพูดความจริง หรือไปที่ไหนใครๆ ก็หาว่าลูกเป็นเด็กเลี้ยงแกะ ปัญหานี้ถ้ามองให้เป็นเรื่องเล็กก็คงไม่เป็นไร แต่ถ้าพฤติกรรมชอบโกหกสะท้อนถึงอาการป่วยทางจิตของลูก คงต้องรีบเยียวยา เพราะถ้าหากโตเป็นผู้ใหญ่ จนมีหน้าที่การงานที่ดี หรือเป็นบุคคลที่มีชื่อเสียง แต่ยังไม่ทิ้งลายชอบเลี้ยงแกะ อาจส่งผลกระทบต่อตัวเด็ก สังคม และประเทศชาติได้



ในประเด็นการพูดโกหกของเด็กนั้น “นพ.กัมปนาท ตันสิถบุตรกุล” จิตแพทย์ทั่วไปโรงพยาบาลมนารมย์ ให้ข้อมูลว่า ถ้าหากมองในแง่ดี การโกหกเป็นธรรมชาติของเด็ก เพราะโดยพื้นฐานทางจิตใจของเด็กนั้น จะไม่โหดร้ายเหมือนกับผู้ใหญ่ และการโกหกส่วนใหญ่อาจจะมีเหตุผลบางประการ เช่น เกรงว่าจะถูกทำโทษเมื่อทำผิด กลัวพ่อแม่จับได้จึงจำเป็นต้องโกหก



“ต้องพิจารณาถึงสาเหตุด้วยว่า เพราะอะไรเด็กถึงไม่ไว้ใจพ่อแม่ เวลาทำสิ่งที่ไม่เหมาะสมลงไป ซึ่งพ่อแม่เองก็ไม่ควรมานั่งจับผิด หรือมีทัศนคติที่ไม่ดีใส่เด็ก ซึ่งการสร้างมาตรการลงโทษแบบแก้ไขที่ปลายเหตุ มักใช้ไม่ได้ผล เพราะเด็กจะถูกมองเป็นเด็กไม่ดี และมองตัวเองด้อยคุณค่าลงไปได้ และเมื่อโตขึ้น เด็กจะมีพฤติกรรมร่วมกับการโกหกอีกหลายอย่าง จนกลายเป็นเด็กมีปัญหาในที่สุด” จิตแพทย์กล่าว



ขณะที่ลูกวัยรุ่นเอง จิตแพทย์บอกว่า ปัญหาการโกหกส่วนใหญ่ มาจากการคบเพื่อน การมีกลุ่มเพื่อนที่อาจจะชักจูงไปทำกิจกรรมที่ไม่ค่อยถูกต้อง จึงพยายามหาวิธีการหลบหลีกด้วยการโกหก ซึ่งอาจจะจับได้บ้าง ไม่ได้บ้าง ดังนั้นสิ่งที่จะตามมาก็คือ อาจจะถูกตำหนิดุด่า จนในที่สุดพฤติกรรมเหล่านั้น แทนที่จะหายไป แต่กลับจะยิ่งถูกส่งเสริมให้รุนแรงมากขึ้นเรื่อยๆ เพราะการถูกตำหนิ จะทำให้สถานการณ์ของปัญหาการโกหกแย่ลง ลูกวัยรุ่นจะยิ่งหายจากครอบครัวมากขึ้น



นอกจากนี้เด็กที่มีความเจ็บป่วยทางด้านจิตเวช เช่น เด็กที่มีปัญหาเรื่องสติปัญญาบกพร่อง มีปัญหาเรื่องภาษา เด็กที่ป่วยเป็นโรคจิต ซึ่งบางครั้งดูเหมือนพูดเรื่องที่ไม่จริง ตามความคิดที่เกิดขึ้นในโลกส่วนตัวจากการที่มีสติปัญญาบกพร่องอยู่แล้ว หรือเด็กที่มีปัญหาทางอารมณ์ เช่น โรคซึมเศร้า อาจจะไม่ได้แสดงออกทางอารมณ์ แต่จะมาแสดงออกทางพฤติกรรม เช่น พูดโกหก หนีเรียน ลักขโมย เป็นต้น



อย่างไรก็ดี “นพ.กัมปนาท” ได้ให้ข้อแนะนำกับพ่อแม่ผู้ปกครองถึงการช่วยลูกไม่ให้เป็นเด็กเลี้ยงแกะ ไว้ดังนี้



1. พ่อแม่ควรสร้างความไว้วางใจกับลูก เพื่อเวลาที่ลูกทำผิด หรือ ทำสิ่งไม่ดีลงไป ลูกจะได้ปรึกษา แทนที่ลูกจะกลัวความผิด และใช้วิธีการโกหก



2. ไม่ควรตำหนิ หรือ ดุด่าลูกเมื่อลูกทำความผิด แต่ควรใช้เหตุผลพูดคุยกัน เพราะบางทีการที่เด็กถูกตำหนิ อาจจะทำให้เด็กมีพฤติกรรมชอบโกหก และบางครั้งพฤติกรรมเหล่านั้นก็อาจจะรุนแรงมากยิ่งขึ้น



3. ไม่ควรจับผิดลูกมากจนเกินไป เพราะจะทำให้ลูกรู้สึกเหมือนเป็นนักโทษ เช่น บางครั้ง ลูกกลับบ้านดึก แม่ก็จะคอยซักถาม จับผิดว่า "ลูกไปไหนมา ไปทำอะไร" ซึ่งบางทีลูกอาจจะแค่ไปร้องคาราโอเกะกับเพื่อน แต่การที่พ่อแม่ซักถามเหมือนไม่ไว้ใจลูก และไต่สวนเหมือนเป็นผู้กระทำความผิด เด็กอาจจะใช้วิธีการโกหก เพื่อให้พ่อแม่หยุดซักถาม เพื่อหลบหลีกสถานการณ์ต่างๆ



4. หลีกเลี่ยงการลงโทษเมื่อลูกทำผิดหรือจับโกหกได้ เพราะยังมีทางออกที่ดีกว่าวิธีการลงโทษ เช่น พูดจาเพื่อทำความเข้าใจ เพราะการลงโทษ เป็นการแก้ไขที่ปลายเหตุ ส่วนสาเหตุที่แท้จริงอาจเกิดจากเหตุผลบางประการของลูกซึ่งจะต้องทำการพูดคุยกัน ซึ่งถ้าหากเด็กทำผิดแล้ว กลัวการถูกทำโทษ เด็กอาจใช้วิธีการโกหกเพื่อให้พ้นความผิดก็ได้ หากปล่อยไว้นานๆ ก็จะเริ่มติดเป็นนิสัยไปจนโต



5. พยายามสังเกตว่าลูกมีอาการป่วยทางจิต เช่น โรคซึมเศร้า บกพร่องทางสติปัญญา หรือมีปัญหาเรื่องภาษาหรือไม่ และควรทำความเข้าใจกับเด็กเหล่านี้ ซึ่งบางที่การที่เด็กโกหกอาจไม่ได้ตั้งใจ แต่เป็นเพียงเพราอาการป่วย ทางที่ดีควรรีบพบจิตแพทย์เพื่อทำการรักษาอาการทางจิตเหล่านี้ ไม่เช่นนั้นอาจส่งผลเสียต่อเด็ก เช่น คิดฆ่าตัวตาย เป็นต้น



ก่อนที่ลูกจะกลายเป็นเด็กเลี้ยงแกะ จนได้รับผลกระทบจากการโกหก พ่อแม่ควรจะเริ่มให้ความสนใจ และสร้างเกราะป้องกันตั้งแต่เนิ่นๆ ก่อนที่ลูกจะกลายเป็นเด็กเลี้ยงแกะมืออาชีพ



หากลูกมีพฤติกรรมชอบพูดโกหก แต่ไม่รู้จะจัดการอย่างไร ให้ปรึกษาจิตแพทย์ และนักจิตวิทยาผู้เชี่ยวชาญเพื่อทำความเข้าใจ และเรียนรู้ถึงวิธีการรักษา และปรับเปลี่ยนพฤติกรรม หรือสอบถามได้ที่ รพ.มนารมย์ โทร 02-725-9595 หรือ เข้าไปที่ โรงพยาบาลมนารมย์ ก็ได้ครับ

















ที่มา/ภาพประกอบ : หนังสือพิมพ์ ASTV ผู้จัดการ

ป้ายกำกับ: , ,

ระวังมะเร็ง หากส่ง"แฮม"เข้าปากลูกบ่อยเกินไป

ครอบครัว เรื่องเด่น
แนะไม่ควรทานเนื้อสัตว์แปรรูปเกิน 70 กรัม/สัปดาห์



ไม่เฉพาะแฮม หรือไส้กรอกรมควัน แต่รวมถึงเนื้อสัตว์แปรรูปทุกชนิดที่กำลังทำให้หลายหน่วยงานเกิดความหวั่นวิตกว่า หากให้รับประทานตั้งแต่เด็กจนติดเป็นนิสัย จะทำให้เด็กคนนั้นมีความเสี่ยงสูงที่จะเกิดโรคมะเร็งลำไส้เมื่อเป็นผู้ใหญ่



กองทุนวิจัยมะเร็งโลก (The World Cancer Research Fund) เปิดเผยว่า พ่อแม่ผู้ปกครองควรระมัดระวังไม่ให้ลูกได้ลิ้มรสผลิตภัณฑ์เนื้อสัตว์แปรรูปเหล่านี้มากเกินไป เนื่องจาก ในช่วง 10 กว่าปีที่ผ่านมานี้ ทางทีมนักวิจัยพบความเกี่ยวโยงกับการเกิดมะเร็งลำไส้ที่มากขึ้นผิดปกติ ซึ่งแม้จะเป็นการเกิดมะเร็งในผู้ใหญ่เป็นหลัก แต่ทีมนักวิจัยก็เชื่อว่า มันเกิดจากพฤติกรรมการกินที่ไม่ถูกต้องตั้งแต่ยังเล็ก และมาส่งผลตอนโตมากกว่า



ขณะที่หน่วยงานด้านมาตรฐานอาหารของสหราชอาณาจักรเองนั้นก็ได้มีการเตือนเช่นกันว่า เด็ก ๆ ไม่ควรรับประทานเนื้อสัตว์แปรรูปเหล่านี้ "บ่อยเกินไป" โดยควรจำกัดปริมาณไม่เกิน 70 กรัมต่อสัปดาห์ หรืออาจเปรียบเทียบได้กับเบคอน 3 ชิ้นบาง ๆ เท่านั้น



ทั้งนี้ ทาง World Cancer Research Fund เล็งเห็นว่า กระบวนการผลิตเนื้อสัตว์แปรรูปเหล่านี้มีการใช้เกลือ วัตถุกันเสีย ฯลฯ เพื่อถนอมเนื้อสัตว์ให้สามารถเก็บไว้ได้นาน ๆ และนั่นเป็นตัวการทำให้เกิดโรคมะเร็งลำไส้ได้ในที่สุด



อย่างไรก็ดี การกระตุ้นให้ผู้บริโภคทั้งเด็กและผู้ใหญ่เปลี่ยนแปลงพฤติกรรมการรับประทานเนื้อสัตว์แปรรูปเหล่านี้ ยังเป็นเรื่องที่ทำได้ยากในประเทศตะวันตก ซึ่งมีอาหารการกินให้เลือกรับประทานได้ไม่หลากหลายมากนัก โรงอาหารในโรงเรียน หรือแม้กระทั่งมหาวิทยาลัยก็ยังเต็มไปด้วยแฮมเบอร์เกอร์ พิซซ่า หรือแม้จะมีอาหารเพื่อสุขภาพ เช่น สลัด ก็ยังมีการใส่แฮม ไส้กรอก หรือผลิตภัณฑ์เนื้อสัตว์แปรรูปชนิดอื่น ๆ ลงไปมากมาย



นอกจากนั้น อาหารว่างที่วางจำหน่าย ณ ตู้หยอดเหรียญอัตโนมัติตามจุดต่าง ๆ ของโรงเรียนก็ยังคงมีแต่น้ำอัดลม มันฝรั่งทอด ถั่วทอดเคลือบน้ำตาล หรือเกลือ ซึ่งล้วนแล้วแต่ไม่เป็นผลดีต่อร่างกายทั้งสิ้น



หันกลับมามองที่เมืองไทย อาจเป็นความ "โชคดี" ที่บ้านเราทางเลือกมากกว่า ทั้งผักผลไม้ตามฤดูกาลที่สามารถปลูกได้เอง หรืออาหารต่าง ๆ ที่มีการผลัดเปลี่ยนหมุนเวียนกันไปในแต่ละฤดู ที่ช่วยให้ร่างกายได้รับสารอาหารใหม่ ๆ อยู่ตลอดเวลา



แต่สำหรับครอบครัวที่ชื่นชอบผลิตภัณฑ์เนื้อสัตว์แปรรูปเหล่านี้ซึ่งเริ่มมีมากขึ้นในปัจจุบัน ไม่ว่าจะมาจากข้อดีที่เตรียมได้ง่าย หรือมีรสอร่อย ก็อาจต้องพึงระวัง และหลีกเลี่ยงการบริโภคไม่ให้มากเกินไป เพราะบางครั้งโรคร้ายก็อาจเริ่มต้นได้ง่าย ๆ จากครอบครัวค่ะ















ที่มา/ภาพประกอบ : หนังสือพิมพ์ ASTV ผู้จัดการ

ป้ายกำกับ: , ,

จากสมองสู่สองมือรับมืออารมณ์ลูก

ครอบครัว
สร้างวินัยเชิงบวก ด้วยวิธี “คิด” 4 ขั้นตอน




ถ้าลูกน้อย 10 เดือนร้องไห้ คุณจะรับมืออย่างไร?



ก.จับลูกเขย่า

ข.ปล่อยให้ร้องต่อไปไม่ทำอะไร

ค.เข้าหาและหาสาเหตุ



ยินดีด้วยค่ะ! จากวิธีคิด 4 ข้อมาสู่การลงมือปฏิบัติจริงแล้วค่ะ การสร้างวินัยเชิงบวก มีรากฐานมาจากการคิด 4 ขั้นตอน



ข้อแรกคือ การที่คุณพ่อคุณแม่คิดถึงเป้าหมายระยะยาวของเราสำหรับเด็กๆ เพื่อให้เขาเป็นคนลักษณะเช่นนั้นในวันที่เราไม่ได้อยู่ด้วยแล้ว คุณคิดไว้แล้วหรือยัง?



ข้อที่สอง คุณพ่อคุณแม่คิดไว้แล้วว่าจะสอนลูกให้แนวทางแก่ลูกอย่างไร ด้วยข้อมูลแบบใด ด้วยคำพูดวิธีการและน้ำเสียงแบบใด พร้อมๆ กันกับการให้ความรักความอบอุ่น เพื่อให้ลูกได้รับความรู้สึกว่ามีคนรัก มีความปลอดภัย ได้รับการให้เกียรติและมีคนเข้าจิตเข้าใจ คุณคิดไว้แล้วหรือยังคะ?



ข้อที่สาม การคิดทบทวนว่าเด็กในวัยนี้คิดและรู้สึกอย่างไร อยู่ในช่วงพัฒนาการแบบไหน ลองมองดูสถานการณ์จากมุมมองของเด็กๆ และคิดแบบเขาดู ลองถามตัวเองว่า ถ้าให้เด็กๆ อธิบายสถานการณ์ตอนนี้เขาจะพูดอย่างไร อย่าลืมว่าเด็กเกิดมาโดยที่ไม่มีความเข้าใจเกี่ยวกับโลกรอบๆ ตัวเลย แต่เขามีความพยายามที่จะเรียนรู้ “เพื่อเข้าใจ” และ “เพื่อสร้างความเป็นอิสระ” ให้แก่ตนเอง คุณคิดไว้แล้วหรือยัง?



ข้อที่สี่ คิดหาวิธีจัดการแก้ไขกับสถานการณ์ด้วยวิธีการมองเด็กด้วยสายตาแห่งความสร้างสรรค์ เปลี่ยนมุมมองใหม่ ไม่มองเด็กด้วยสายตาของเราที่พานจะหงุดหงิดและโกรธเด็กๆ ได้ง่าย แต่ใส่แว่นตาและใส่หัวใจของความเป็นเด็กเข้าไปแทนที่ และคิดเสมอว่า เด็กไม่ทำตามที่เราต้องการเพราะเขา “ไม่เข้าใจ” และ “ต้องการความเป็นอิสระในการเลือกทำสิ่งต่างๆ ด้วยตนเอง” คุณคิดไว้แล้วหรือยังคะ?



ในที่สุด การลงมือปฏิบัติในการรับมือโต้ตอบต่อสถานการณ์ก็จะเกิดขึ้นในชีวิตประจำวันของอาชีพพ่ออาชีพแม่ที่เป็นสุดยอดปรารถนาของเด็กๆ ซึ่งก็คือการรับมือด้วยวินัยเชิงบวกอันมีเป้าหมายในการโต้ตอบพฤติกรรมเด็กในลักษณะที่จะนำไปสู่เป้าหมายระยะยาวที่กำหนดไว้ให้ได้



แม้ว่าสถานการณ์บางอย่างและปัจจัยแวดล้อมบางอย่าง อาจทำให้เราคิดถึงแต่เป้าหมายระยะสั้น แต่ถ้าเราใช้เป้าหมายระยะยาวเป็นเครื่องมือนำทาง เราก็จะสามารถโต้ตอบกับสิ่งท้าทายในระยะสั้นได้อย่างมีประสิทธิภาพมากขึ้น การรับมืออย่างสร้างสรรค์ของเราจะเกิดขึ้นได้ด้วยการคิดซ้ำๆ ในข้อหนึ่ง ข้อสอง ข้อสาม และสี่ ดังที่ลอร่าได้พยายามเขียนซ้ำๆ ย้ำๆ ให้ได้อ่านกันนะคะ



คิดซ้ำๆ เป็นการฝึกฝนและแน่นอนว่าฝึกความอดทนและความใจเย็นให้เราได้หลายขุมเลยค่ะ ลองทำแบบฝึกหัดด้วยกันอีกนะคะ



ถ้าลูกน้อย 10 เดือนร้องไห้ คุณจะรับมือตอบโต้กับสถานการณ์นี้อย่างไร? ก.จับลูกเขย่า ข.ปล่อยให้ร้องต่อไปไม่ทำอะไร ค.เข้าหาและหาสาเหตุว่าควรป้อนนม เปลี่ยนผ้าอ้อม หรือให้อุ้มมากอดกล่อมไปมาหรือไม่



เอาล่ะค่ะ ก่อนที่คุณจะตอบคำถามนี้ คุณต้องกลับไปคิดทบทวนวิธีคิดในข้อหนึ่ง ข้อสอง ข้อสามและข้อสี่ก่อน คือ ข้อหนึ่ง คุณต้องการให้ทารกคนนี้เติบโตไปเป็นคนลักษณะแบบใด ข้อสอง สิ่งที่เราจะลงมือทำนี้เป็นการให้ความอบอุ่นกับลูกใช่ไหม ข้อสาม พัฒนาการของเด็ก 10 เดือนคืออะไร เขาร้องไห้เพราะอะไร ข้อสี่ ลูกน้อยของเราไม่เคยร้องไห้เพื่อให้เรารำคาญใจหรอกน่า มันต้องมีสาเหตุสิลองหาสาเหตุอีกทีซิ!



ถ้าคุณพ่อคุณแม่ตอบข้อ ค. ก็แปลว่าคุณได้เดินทางมาสู่การเป็นพ่อแม่ที่มีความสามารถสร้างวินัยเชิงบวกให้แก่ลูกได้แล้วค่ะ



ข้อคิดและตัวอย่างที่ดีในการรับมือกับสถานการณ์ของเด็กแต่ละวัย ที่น่าสนใจมีหลายเรื่องค่ะ เช่น เด็กทารกในวัยแรกเกิดจนถึงขวบปีนั้นไม่จำเป็นต้องได้รับการชี้แนะแนวทาง เพราะเขายังไม่รู้ภาษาและไม่สามารถใช้เหตุผลเพื่อที่จะให้เข้าใจความความหวัง กฎระเบียบ หรือคำอธิบายของผู้ใหญ่ การร้องไห้ การอาละวาดงอแงของเขาเป็นเรื่องปกติธรรมชาติ ที่พ่อแม่ต้องรับมือตามที่เขาต้องการ



แต่ปัจจัยที่น่ากลัวคือ อารมณ์ของพ่อแม่นั่นเองค่ะ คุณแม่อาจมีอารมณ์แปรปรวนมากกว่าปกติได้เพราะมีภาวะซึมเศร้าหลังคลอด จากการที่ระดับฮอร์โมนในร่างกายเกิดการเปลี่ยนแปลงอย่างรวดเร็วหลังการคลอดลูก หากคุณแม่มีอาการซึมเศร้ามากกว่าปกติจนรู้สึกได้ก็ควรไปพบแพทย์ที่ดูแลคุณอยู่นะคะ



ส่วนคุณพ่อก็อาจมีการเหนื่อยสะสม จากการที่ต้องไปทำงานแต่เช้า และนอนไม่พอจากการช่วยเลี้ยงลูกในเวลากลางคืน เป็นต้น จึงเป็นเรื่องสำคัญที่คุณพ่อคุณแม่จะต้อง “นอนให้เพียงพอ” และ “กินอาหารที่มีคุณค่าทางโภชนาการให้เต็มที่” เพื่อที่จะมีพลังงานพอที่จะจัดการกับความเครียดในชีวิตได้



อารมณ์ของเรามีผลอย่างยิ่งต่อลูก ดังนี้ค่ะ ถ้าพ่อแม่อารมณ์เสียหรือโกรธบ่อย เด็กๆ จะรู้สึกถูกคุกคามและหวาดกลัว ถ้าพ่อแม่กังวลเรื่องอื่นแต่มาลงอารมณ์หงุดหงิดที่ลูก เด็กจะรู้สึกแค้นเคืองที่ได้รับการปฏิบัติอย่างไม่ยุติธรรม หากพ่อแม่เปลี่ยนแปลงอารมณ์บ่อยจนคาดเดาไม่ได้ เด็กจะรู้สึกไม่ปลอดภัยและวิตกกังวล ถ้าพ่อแม่ไม่พอใจในพฤติกรรมของลูกบางครั้ง แต่กลับเพิกเฉยในบางครั้ง เด็กจะรู้สึกสับสน



ดังนั้น จึงเป็นเรื่องที่พ่อแม่ต้องคอยสังเกตอารมณ์ของตนเองให้ดี และระวังที่จะไม่ไประบายอารมณ์เอากับลูก เมื่อสกัดกั้นปัจจัยนี้ออกไปได้ คุณพ่อคุณแม่ก็จะสามารถโต้ตอบกับสถานการณ์ด้วยความสร้างสรรค์ได้ง่ายขึ้นค่ะ



ได้อ่านแบบนี้แล้วก็คงจะเห็นด้วยกับคำกล่าวที่ว่า “พ่อแม่ก็เติบโตไปพร้อมลูก” จริงไหมคะ?











ที่มา: สำนักข่าวเนชั่น

ป้ายกำกับ: , ,

ทำอย่างไรกับเจ้าหนูทำไม??

ครอบครัว
แนะพ่อแม่ใส่ใจให้คำตอบ กระตุ้นพัฒนาการเด็ก







ผู้ที่ผ่านการเป็นพ่อแม่มาแล้ว คงจำกันได้ดีว่าลูกของเราเคยเป็นเจ้าหนูทำไม และมีคำถามมากมายที่ถามเราได้ทุกวัน บางวันก็หลายเวลา แล้วคำถามที่ว่าก็ประเภทผู้ใหญ่อย่างเราตอบได้บ้าง ตอบไม่ได้บ้าง หรือตอบไม่ถูกบ้าง ฯลฯ จนกลายเป็นหัวข้อฮอตฮิตที่สุดของคนเป็นพ่อแม่ที่นำมาเมาท์เรื่องลูกระหว่างกัน



แล้วคุณเคยรู้สึกตอบไม่ถูกเวลาถูกลูกถามหรือเปล่า แล้วเคยสงสัยไหมว่าทำไมลูกเราถึงสงสัยอะไรได้ทุกเรื่องขนาดนี้ ทั้งๆ ที่บางครั้งเราก็เพิ่งตอบไป แต่ลูกก็ยังถามต่อได้อีก



แล้วเมื่อลูกถามบ่อยๆ เข้า คุณพ่อคุณแม่ตอบลูกอย่างไร ?



“เลิกถามได้แล้วลูก” “พ่อแม่ก็ไม่รู้เหมือนกัน” “ทำไมลูกถามเยอะจัง”



หรือทำเป็นเฉยๆ ไม่ตอบซะงั้น หรือ ตอบแบบตั้งใจทุกครั้ง และยังชวนลูกคิดต่อจากคำถามที่ว่าด้วยฯลฯ คุณรู้หรือไม่ว่า การถามของเด็กและการตอบของพ่อแม่ จะส่งผลยิ่งใหญ่แค่ไหนกับลูก



ก่อนอื่นมารู้จักธรรมชาติของเจ้าหนูทำไมกันก่อนเจ้าหนูทำไมส่วนใหญ่จะอยู่ระหว่างวัย 2 - 6 ปี ซึ่งเป็นช่วงวัยที่เด็กอยากรู้อยากเห็น เพราะเป็นวัยที่เริ่มมีคำคลังในสมองมากพอสมควร พูดเป็นประโยคได้คล่อง และต้องการเรียนรู้ทำความรู้จักสิ่งใหม่ต่างๆ รอบตัวอยู่ตลอดเวลา



การถามในสิ่งที่อยากรู้จึงเป็นเรื่องธรรมดาของเด็กวัยนี้ สิ่งที่พ่อแม่ควรจะใส่ใจ คือ การตอบคำถาม ซึ่งสามารถไขข้อข้องใจ และสามารถต่อยอดสิ่งที่ลูกอยากรู้ต่อไปได้ด้วย สิ่งสำคัญคือ พ่อแม่หรือผู้เลี้ยงดูเด็กอย่าแสดงพฤติกรรมในการตอบคำถามแบบขอไปที หรือมีท่าทีในการตำหนิเด็กเวลาเด็กถาม เพราะจะทำให้เขาหมดความมั่นใจ ไม่อยากตั้งคำถามอีก เท่ากับเป็นตัดโอกาสในการเรียนรู้ของเด็ก



จริงอยู่ว่าการถามของเด็กวัยนี้ หลายคำถามอาจทำให้ผู้ใหญ่หลายคนรำคาญใจ เพราะบางทีก็ไม่รู้จะตอบอย่างไร หรือบางครั้งก็รู้สึกว่าทำไมลูกถามอะไรซ้ำๆ ทั้งๆ ที่ตอบไปแล้ว จริงๆ มีสาเหตุค่ะ



หนึ่ง - เขาอยากรู้จริงๆ



เป็นธรรมดาเมื่อไม่รู้ก็ต้องถาม และคนที่ลูกไว้วางใจที่สุดและเป็นฮีโร่ของเขามากที่สุดในวัยนี้ก็คือพ่อแม่ หรือผู้ใกล้ชิดเด็ก ฉะนั้น เขาจึงต้องถามพ่อแม่ หรือคนที่เขาไว้วางใจ และเขาก็ปรารถนาที่จะได้รับคำตอบชนิดที่ไขข้อข้องใจได้ เขาจึงมีคำถามมากหน่อย หรือถามจนกว่าจะเข้าใจหรือหายข้องใจ



สอง - เขาอยากชวนคุย



บางครั้งการถามของลูกอาจเป็นเพียงต้องการชวนพ่อแม่ หรือคนที่เขารักพูดคุย ลูกอาจไม่ต้องการคำตอบแบบสมบูรณ์แบบ แต่ความเคยชินในการพูดคุยมักจะใช้รูปของประโยคคำถาม เพราะรู้ว่าถ้าพูดประโยคนี้พ่อแม่จะพูดคุยตอบกลับ การคุยด้วยรูปแบบนี้ พ่อแม่ต้องให้ความสำคัญด้วย เพราะบางครั้งลูกอาจจะทดสอบผู้ใหญ่ด้วยว่าจะพูดตอบกลับว่าอย่างไร หรือบางครั้งเด็กอาจจะตั้งคำถามว่าพ่อแม่คิดอย่างไรต่อเรื่องนี้ ก่อนที่เขาจะเล่าเรื่องของเขาให้ฟังก็ได้ แต่ถ้าเขาถามออกไปแล้ว พ่อแม่ตอบกลับว่า “ถามทำไมไม่เห็นรู้เรื่องเลยลูก” หรือ “ถามเยอะเกินไป แม่ขี้เกียจตอบแล้ว” ก็เท่ากับเป็นการตัดโอกาสในการพูดคุยของลูก



สาม - เขาต้องการตอกย้ำสิ่งที่รู้



การถามคำถามซ้ำๆ ไม่ได้หมายความว่า ลูกกวน หรือความจำสั้นหรอกค่ะ แต่เจ้าตัวเล็กของเราต้องการตอกย้ำความเข้าใจของตัวเอง หรืออาจเพราะยังได้รับคำตอบไม่กระจ่าง ก็เลยยังรู้สึกค้างคาใจอยู่ หรือเพราะเรื่องที่ถามเป็นเรื่องที่เขารู้สึกสนุกหรือชื่นชอบ ทำให้อยากพูดถึงบ่อยๆ



ทีนี้ มาถึงคราวพ่อแม่บ้าง ควรทำอย่างไร



ประการแรก - ฟังคำถามและตอบด้วยความตั้งใจ



ก่อนอื่นต้องแสดงท่าทีตั้งใจฟังคำถามของลูก และพยายามตอบเรื่องที่ลูกอยากรู้ให้ได้มากที่สุด บางครั้งอาจจะถามคำถามลูกกลับด้วยคำถามเดียวกันด้วยก็ได้ เพื่อฝึกให้ลูกคิดตาม เป็นการฝึกให้ลูกมีทักษะการคิด



บางคำถามของลูก เราอาจจะไม่รู้ ก็บอกลูกตามตรงว่าพ่อแม่ไม่รู้เหมือนกัน ไม่ต้องกลัวเสียฟอร์ม เป็นการสอนให้ลูกรู้ว่าคนเราไม่ได้รู้ทุกเรื่อง แต่การจะรู้ได้ต้องมีการค้นหาคำตอบ และอาจชวนลูกไปค้นคว้าหาคำตอบร่วมกันด้วยก็จะเป็นการดียิ่ง



ประการที่สอง - อย่ายัดเยียดคำตอบ



เวลาจะตอบคำถามลูกควรจะคำนึงถึงวัยของลูกด้วย และพยายามตอบเด็กให้เข้าใจโดยคำนึงถึงความเหมาะสมตามวัย ถ้าเด็กเล็กก็เป็นคำตอบสั้นๆ กระชับ ถ้าเด็กโตหน่อยก็อธิบายคำตอบมากหน่อย และอาจจะยกตัวอย่างด้วย หรือบางครั้งเราก็สามารถตอบคำถามแบบปลายเปิดเพื่อเปิดโอกาสให้ลูกไปคิดต่อก็ได้



อย่าพยายามยัดเยียดคำตอบว่าผู้ใหญ่ต้องถูก พ่อแม่พูดต้องเป็นเรื่องถูกเสมอ แต่ควรอธิบายเหตุผล บางคำตอบไม่มีถูกผิดที่ชัดเจน บางคำถามก็มีคำตอบได้หลายทาง ก็จะทำให้ลูกนำไปคิดต่อยอดได้



ประการต่อมา - ต้องระวังเรื่องการใช้ภาษา



การใช้ภาษาอธิบายคำตอบที่สื่อความหมายให้ลูกฟังเป็นเรื่องสำคัญมาก พยายามใช้ภาษาง่ายๆ กระชับและเข้าใจง่าย ที่สำคัญควรใช้ภาษาให้ถูกต้องเหมาะสม ก็เท่ากับเป็นการสอดแทรกเรื่องภาษาให้กับลูกด้วย



ประการสุดท้าย - ตั้งคำถามให้ลูกตอบ



ไม่จำเป็นต้องเป็นฝ่ายตั้งรับ ในเมื่อเรารู้อยู่แล้วว่าเด็กวัยนี้มักจะเป็นเจ้าหนูทำไม แทนที่เราจะปล่อยให้ลูกตั้งคำถามเราอย่างเดียว พ่อแม่ก็เป็นฝ่ายตั้งคำถามลูกด้วยก็ได้ ชวนลูกพูดคุยเรื่องราวต่างๆ หรืออาจจะตั้งคำถามจากเรื่องราวของสถานที่ที่เราจะไปเที่ยวด้วยกัน หรือสถานที่ที่ทำกิจกรรมร่วมกัน เมื่อลูกต้องตอบคำถามพ่อแม่บ่อยๆ อาจจะติดใจก็ได้



สิ่งที่สำคัญที่สุด เวลาลูกถามแล้วเราตอบไม่ได้ พยายามอย่าลืมหรือปล่อยผ่านไป เพราะคิดว่าเดี๋ยวลูกก็ลืม ถึงแม้ลูกจะลืมไปจริงๆ แต่เมื่อเขานึกถึงเมื่อไรก็จะถามเมื่อนั้น และถ้าเราปฏิบัติได้อย่างต่อเนื่อง ก็เท่ากับฝึกนิสัยในเรื่องการตั้งคำถาม ค้นหาคำตอบ และการคิดวิเคราะห์อีกด้วย



และการตอบคำถามลูก อย่าคิดว่าเป็นเรื่องเล็ก ตอบอะไรไปก็ได้ เพราะคำตอบที่ลูกได้ฟัง เข้าไปสู่สมองของลูกแล้ว ฉะนั้นเมื่อลูกถึงวัยเป็นเจ้าหนูทำไม ก็นับเป็นโอกาสที่พ่อแม่ จะปลูกฝังให้ลูกเป็นเด็กช่างคิด ช่างสงสัย และค้นหาคำตอบ เพื่อให้ลูกรักการเรียนรู้ ไปตลอดชีวิต



แต่เดี๋ยวนี้เจ้าหนูทำไมก็ฉลาดขึ้นทุกวัน วิวัฒนาการของโลกที่เปลี่ยนไป ทำให้คำถามของเจ้าตัวเล็กก็วิวัฒนาการตามไปด้วย หลายคำถามของลูกบางทีก็สะอึกเหมือนกัน บางทีมันตอบไม่ได้อ่ะ...โดยเฉพาะอย่างยิ่งเรื่องการเมืองในบ้านเราที่อธิบายไม่ถูกจริงๆ เพื่อนพ่อแม่ท่านอื่นเป็นไหมคะ...!!!











ที่มา: หนังสือพิมพ์ASTV ผู้จัดการ

ป้ายกำกับ: , ,

สูตรสำเร็จ สร้างลูกให้ ‘เก่ง-ดี-มีสุข’

ครอบครัว
รักและเข้าใจ เป็นพื้นฐานของทุกอย่าง






หากพูดถึงสังคมไทย การแข่งขันบนความกดดันของเด็กยังคงเป็นเรื่องท้าทายของคุณพ่อ คุณแม่ยุคใหม่ไม่ใช่น้อย เพราะอยากให้ลูกสุดที่รักเป็นหนึ่งในผู้ชนะที่เข้าเส้นชัยไม่ต่างจากลูกคนอื่น โดยเฉพาะการสอบเข้าเรียนต่อในโรงเรียน หรือมหาวิทยาลัยที่มีชื่อเสียง ซึ่งเป็นช่วงสำคัญที่พ่อแม่คาดหวังมากที่สุด



ดังนั้น จึงทุ่มเทและส่งเสียลูกเรียนพิเศษ โดยไม่คิดถึงเรื่องเงินเลยแม้แต่น้อย เพียงขอให้ลูกเก่ง และเป็นหนึ่งในผู้เข้าเส้นชันเท่านั้น ไม่ต่างกับเด็กตัวเล็ก ที่มีอายุน้อยๆ ก็ถูกจัดตารางให้เรียนพิเศษแน่นเอี้ยดเกือบทุกวัน ซึ่งเด็กบางคนไม่มีแม้กระทั่งเวลาผ่อนคลายตัวเองเลยด้วยซ้ำ



เรื่องนี้เป็นเรื่องใหญ่ที่พ่อแม่กำลังเข้าใจผิดต่อเรื่องของการส่งเสริมให้ลูกเก่งแบบผิดวิธี “ผศ.ดร.อุษณีย์ อนุรุทธ์วงศ์” ประธานศูนย์พัฒนาอัจฉริยภาพ มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ ประสานมิตร (มศว.) ได้ให้มุมมองถึงพ่อแม่ยุคใหม่ที่เน้นให้ลูกเรียนพิเศษตั้งแต่เล็กว่า ความคาดหวังของพ่อแม่ ทำให้ลูกไม่มีโอกาสได้เลือกในสิ่งที่เขาชอบ บางคนให้ลูกเรียนติดต่อกัน 5 วันหลังเลิกเรียน หรือบางคนเรียนจันทร์ถึงอาทิตย์ ทำให้เด็กกดดัน จนท้ายที่สุดต้องหาทางออกด้วยวิถีทางที่ไม่เหมาะสม



“การคาดหวังให้ลูกเก่งจากการจัดตารางของพ่อแม่ อย่าหวังว่าลูกจะเป็นเด็กปกติจากตารางที่พ่อแม่จัดให้ เพราะเด็กจะยิ่งผิดปกติ ที่สำคัญเด็กไทยเริ่มขาดโอกาสที่จะเห็นกระบวนการทำงานของสิ่งต่างๆ เพราะพวกเขาอยู่ในยุคสมัย “ทุกสิ่งสรรพสำเร็จรูป” กับข้าวก็สำเร็จรูป เสื้อก็สำเร็จรูป เขาไม่ต้องรอคอย ไม่ค่อยได้เห็นการเริ่มต้น และการเรียนรู้สิ่งต่างๆ เช่นในอดีต ระบบสำเร็จรูปช่วยให้ชีวิตง่ายขึ้น แต่ก็ทำลายการเรียนรู้ของเด็กๆ ไปไม่น้อย”



อย่างไรก็ดี เพื่อเป็นแนวทางให้กับพ่อแม่ยุคใหม่ ได้เข้าใจปัจจัยที่ทำให้คนเป็นคนเก่งระดับยอดเยี่ยมนั้น ประธานศูนย์พัฒนาอัจฉริยภาพ มศว. ได้อ้างอิงจากผลงานวิจัยของ "ดร.เบนจามิน บลูม" ผู้ซึ่งนักการศึกษาทั่วโลกยอมรับว่าเป็นบิดาแห่งการศึกษา เพราะถ้าจะพูดว่าเก่งจากสภาพแวดล้อม และการเลี้ยงดูดี ก็จะกลายเป็นคำตอบแบบกำปั้นทุบดินเกินไป



อาจารย์เล่าให้ฟังถึงงานวิจัยชิ้นนี้ว่า ดร.บลูม ได้ตั้งคณะกรรมการการวิจัยชุดหนึ่ง ซักถามเก็บรายละเอียดพฤติกรรรม ประวัติ และข้อมูลต่างๆ จากคนที่คนในสังคมยอมรับว่า “เป็นหนึ่ง” ในยุทธจักรด้านต่างๆ จากคน 6 สาขา ได้แก่ นักแกะสลักประติมากรรม นักวิจัยทางคณิตศาสตร์ นักเปียโน นักวิจัยทางประสาทศึกษา นักว่ายน้ำเหรียญทองโอลิมปิก และนักเทนนิสระดับแชมป์เปี้ยน อายุไม่เกิน 35 ปี โดยงานวิจัยชิ้นนี้ใช้เวลาเกือบ 5 ปีเต็มๆ จึงเก็บรายละเอียดได้ทั้งหมด ไม่ว่าจะเป็นผลการเรียน วิธีพัฒนาความเก่งในสาขาของตนเอง การสนับสนุนจากแหล่งต่างๆ นอกจากนี้ยังสอบถามไปถึงพ่อแม่ ครู โค้ช เพื่อนๆ หรือคนที่เกี่ยวข้องทั้งหมดด้วย







ทั้งนี้ หลังจากการวิจัย ผลสรุปที่ได้มีความน่าสนใจว่า พ่อแม่ของอัจฉริยบุคคลทุกคนไม่เคยคาดหวังให้ลูกต้องเป็นอัจฉริยะ แต่เลี้ยงด้วยความเข้าใจธรรมชาติของลูก โดยจะสังเกตพฤติกรรม และความสามารถของลูกตั้งแต่ยังเล็ก ยกตัวอย่างเช่น ไทเกอร์ วูดส์ ชอบเล่นกอล์ฟมาตั้งแต่ 3 ขวบ หรือโมสาร์ท ชอบเล่นเปียโนมาตั้งแต่ 3 ขวบ ซึ่งเมื่อค้นพบว่าลูกชอบ และมีความสามารถด้านนั้นๆ เป็นพิเศษ คุณแม่ทั้งหลายก็จะสนับสนุน และทุ่มสุดตัวเพื่อให้เล่นได้เก่ง พอถึงช่วงหนึ่งก็จะหาผู้เชี่ยวชาญ หรือมืออาชีพมาทำการสอนให้เกิดความชำนาญ และเป็นมืออาชีพมากขึ้น



นอกจากนี้ พ่อแม่ทั้งหลายยังสอนให้ลูกทุกคนมุ่งมั่นทำสิ่งใดสิ่งหนึ่งให้ประสบความสำเร็จ หรือทำให้สำเร็จเป็นชิ้นเป็นอัน รวมทั้งจะสอนให้ลูกบูชางานหนัก และพึ่งตัวเอง ไม่สอนให้เป็นคุณหญิง คุณชายที่ทำอะไรไม่เป็น หรือกลัวว่าลูกจะเหนื่อย ที่สำคัญสิ่งที่คุณพ่อคุณแม่ทุกคนให้กับลูก คือ ความรัก และความเอาใจใส่ดูแลอย่างเต็มที่ ซึ่งพวกเธอเชื่อว่า ความรักเป็นพื้นฐานของทุกอย่าง และถ้าลูกรักจะทำอะไร พ่อแม่จะให้ลูกทำในสิ่งที่รักเพื่อความสุขของลูก



อย่างไรก็ดี อาจารย์ได้บอกเสริมด้วยว่า ก่อนการตั้งครรภ์คุณแม่ของอัจฉริยบุคคลส่วนใหญ่ มีการเตรียมพร้อม และตั้งใจจะมีลูกอย่างจริงใจ ด้วยหัวใจของแม่อย่างแท้จริง และขณะตั้งครรภ์อาหารที่คุณแม่กิน คือ อาหารที่มีโปรตีนสูง ไม่กินอาหารที่แปลกปลอม หรืออาหารที่มีสารพิษเจือปน ซึ่งจะมีการดูแลเรื่องอาหารเป็นอย่างดี ที่สำคัญคุณแม่ทุกคนจะมีความสุขใจอย่างที่สุด ที่มีลูกน้อยกลอยใจอยู่ในท้องของพวกเธอ นอกจากนี้จะลดความกังวล หรือความเครียดในเรื่องต่างๆ ลง



จะเห็นได้ว่า พ่อแม่ของอัจฉริยบุคคล ไม่ได้คาดหวังว่าลูกต้องเก่ง เพียงแต่ให้ความรัก และความเข้าใจอย่างเต็มที่ สนับสนุนด้านเด่นของลูกอย่างเต็มที่ เท่านี้ลูกจะเป็นอัจฉริยะได้ (ในสายตาของพ่อกับแม่) โดยไม่ต้องไปเปรียบเทียบกับลูกของคนอื่นให้เกิดความเครียด และความกดดัน เพราะคนที่ต้องรับกรรม ไม่ใช่ใครอื่นใด นั่นคือ ลูกของคุณนั่นเอง



ดังนั้น การใฝ่ฝันว่าลูก “อาจ” เป็นนายกรัฐมนตรี หรือเป็นเศรษฐีร้อยล้านในอนาคต แต่พ่อแม่วิ่งไล่ป้อนข้าวจน 10 ขวบ หาคนมาใส่รองเท้าซ้ายหนึ่งข้าง ขวาหนึ่งข้าง ถือกระเป๋าเป็นนักเรียนเดินตาม คอยังไม่ถึงพวงมาลัย ก็โยนกุญแจให้เอารถขับไปชนโน่นชนนี่ตามชอบใจ เมื่อเป็นเช่นนี้ ความฝันไม่มีวันจะเป็นจริงได้แน่นอน เพราะอัจฉริยบุคคลไม่ใช่ได้มาชั่วข้ามคืน หรือซื้อได้จากห้างสรรพสินค้าที่ลูกท่านไปอยู่บ่อยๆ











ที่มา: หนังสือพิมพ์ASTV ผู้จัดการ

ป้ายกำกับ: ,